Op een oude fiets moet je het leren

15 februari 2018

Daar stonden we dan… in de sneeuwprut, koud en duidelijk januari! Op een zaterdagmorgen in het Zuiderpark in Hoogeveen. Voor de eerste keer fietsles. Enkele juffen, een paar leerlingen en Sam van het SWW. De nieuwsgierigheid naar elkaar was hartverwarmend. Maar waar we voorkwamen, dat ging niet. We hadden geen sleutel van het gebouwtje met fietsen. En het was vooral glad…

Een van de leerlingen nodigde iedereen uit bij haar thuis. Aan de koffie maakten we verder kennis met elkaar. In het Nederlands, Aramees en Arabisch. Een van de fietsleerlingen, Bernadette fungeerde als tolk. De winter hield aan en de zaterdagen in februari werden besteed aan theorielessen, elkaar leren kennen en vooral lachen met elkaar. Elke keer weer bij iemand anders thuis. De Syrische en Irakese keuken van koekjes en zoetigheid kreeg alom waardering.

In maart gingen we de weide in. De praktijk lokte… We begonnen met flappen. Kleine kinderen doen dat ook, op zo’n zitfietsje zonder trappers. Evenwicht leren behouden zonder pedalen. En wie ooit skiën heeft geleerd op oudere leeftijd weet wat onze leerlingen doormaakten. Het lijkt zo gemakkelijk en hoe lastig is het in het echt. De eerste drie maanden gingen de dames met sprongen vooruit. De conditie verbeterde en vooral meer durf ontwikkelden ze. En natuurlijk werd er veel gelachen, soms vielen er tranen als het gesprek op het gemis van familie en vrienden kwam. In de zomermaanden was er trouw les, soms met zes leerlingen en één juf. Soms met drie juffen en één leerling. We lieten het op zijn beloop.

We handelden vooral naar bevind van zaken. De ene leerling had ook meer aandacht nodig voor het leren remmen bijvoorbeeld of het achterom kijken. De andere leerling had moeite met hand uitsteken. In de zomer gingen we de straat op. De puntjes op de i! Half Hoogeveen werd ontdekt via de fietspaden. Afstappen bij kruisingen, doorfietsen ook als er een hond onverwacht de straat oprende, en vooral vertrouwen opbouwen.

Naar mate de dames beter leerden fietsen, ontstond ook het besef: ‘We zitten op oude, gammele kinderfietsjes’. De juffen hadden dat al vanaf het begin met lede ogen bekeken. Kon dit niet beter in een welvarend land als Nederland? Op een oude fiets moet je het leren, werd volledig in de praktijk gebracht. Voor de zekerheid brachten we zelf vaak wat gereedschap mee om een fiets op te lappen.

En wat kon het regenen afgelopen zomer en herfst. En prompt op de zaterdag was het telkens raak. Helaas kon de les dan niet doorgaan. Een van de juffen ging ook door de week met wie maar wilde, fietsen. Voor nu hebben we een pauze ingelast. In maart gaan we verder.

En de dames van het eerste uur? Zij kunnen fietsen en kunnen zich prima redden in het verkeer. Wel zagen we dat het bij de een makkelijker ging dan bij de ander, maar wat zijn we als juffen trots op hen. Doorzetters, bikkels. Nooit zijn ze gevallen, wel vaak de bosjes ingereden, maar uiteindelijk altijd weer door! En de voldoening bij hen zelf is groot. Mooi!

We hebben nu wat grotere fietsen gekregen door bemiddeling via de Hoogeveense UItdaging. Ze staan nu nog op stal. Straks gaan we weer verder met nieuwe dames die het willen leren en/of de oude garde die hun ervaringen willen opfrissen. De juffen Aline, Bianca, Nies en Harmieke verwelkomen hun in het voorjaar met veel plezier!